جوانان افغانستان

                           نقش و رسالت جوانان افغان درپیشرفت جامعه

چگونه میتوان برای جوانان کشور خود زمینه ها و فرصت های آموزش، پرورش، مشارکت   وهمکاری بین جوانان، آگاهی، آزادی های موجه و رقابت های سالم را مساعد و روحیۀ رضاکاری را بین جوانان و دولت تقویت نمود؟

نگاه مختصر به درد ها، اعتراضات، ، کمبودی ها و پیشنهادات جوانان افغانستان

هر چند جبران چنین تراژیدی ممکن پذیر نبوده لیکن گفته میتوانیم که بعداز سقوط طالبها و استقرار نظام جدید سیاسی در کنار وضع سایر قوانین تنظیم کنندۀ خدمات اجتماعی، تعلیمی، فرهنگی، صحی و تحصیلی توجۀ دولت جمهوری اسلامی افغانستان در عرصه های رشد و تقویت جوانان کشوراز لحاظ ظرفیت سازی ها و رقابت های سالم اجتماعی مبذول گردید که بالنوبه در کنار ایجاد معینیت امور جوانان بداخل تشکیل رسمی وزارت اطلاعات فرهنگ برای جوانان کشور که شامل متعلمین ممتاز و محصلین واجد شرایط میباشند زمینه های تحصیلات مسلکی و تخصصی قصیرالمدت و طویل المدت به کشور های دوست مساعد گردید تا اینکه بعد از اختتام تحصیلات عالی و مسلکی با پوره گردیدن ظرفیت های کاری سهم جوانان مسلکی و متخصص در امر بازسازی کشور به وجهه احسن ایفأ گردد.

از آنجائیکه ملاحظه میگردد در کشور ما کماکان جنگ و مداخلات خارجی ادامه داشته که دولت جمهوری اسلامی افغانستان با وصف مصروفیت های مداوم در امرمبارزه رویاروئی علیۀ دشمنان صلح و امنیت ملی با سعئ و تلاش های پیگیر خویش توانسته است از طریق وزارت های کار و اموراجتماعی، وزارت امورزنان و وزارت اطلاعات، فرهنگ و جوانان پالیسی های مشخصی را در امر حمایت از کار، تحصیل و رشد ظرفیت های جوانان کشورطرح و به منصۀ اجرآ قراردهند.

با وصف جدیت و تلاش های دولت نوپای افغانستان در موارد رشد جوانان کشور تا هنوزهم یکسلسله معضلات و کمبودات گوناگونی در عرصه های مختلف اجتماعی، سیاسی، اقتصادی، صنعتی، تولیدی، صحی، تعلیمی و تحصیلی مخصوصآ امنیتی محسوس میگردد که به عنوان موانع بازدارنده در راه تقویت و حمایت دولت جمهوری افغانستان از نسل جوان کشور پنداشته میشوند که برداشتن چنین موانع و مشکلات به تلاش، ابتکار، وقت و بودجۀ کافی ضرورت دارند.

 نظر به ملاحظات عینی جامعۀ ما دیده میشود که جوانان اعم از پسر و دختر قسمت اعظم نفوس جامعۀ ما را می سازند مسلمآ که برنامه هایی مهمی توسط دولت افغانستان رویدست است تا سطح آگاهی و دانش جوانان افغانستان در عرصه های مختلف بلند برده شود و آنان به گونه یی در تمامی عرصه های زنده گی اجتماعی حضور فعال و موثر داشته باشند تا توسط دشمنان صلح و امنیت ملی جذب و استخدام نشوند و ضمن بر این تدابیر شدید و جدی اتخاذ گردد تا از رو آوری جوانان از مواد مخدر، ابتذال و بیگانه پرستی جلوگیری شود.

به باور آگاهان مسایل اجتماعی افغانستان و ملاحظات مشهود دیده میشود که کشور ما به عنوان یک جامعۀ جوان که فرایند گزار از جنگ و بحران به صلح و همزیستی مسالمت آمیز را به کندی تجربه می کند جوانان در این کشور با چالش ها روانی ،اجتماعی، سیاسی و فرهنگی فراوان و فزاینده یی روبرو می باشند که بیکاری، عدم اعتماد به آینده، اعتیاد به مواد مخدر، ازدواج های اجباری، فقر و بحران های هویتی از قابل پیش بینی ترین پیامدهای وضعیت موجود بر زنده گی جوانان افغانستان دانسته می شوند که رویارویی با این چالش ها به تدوین و اجرای برنامه های دقیق، علمی و منسجم در سطح نهاد های ملی و بین المللی مرتبط با جوانان در افغانستان نیازمند می باشد،  که تا اکنون به جز از برنامه های نمایشی و اقدامات محدودی در سطح پایتخت و جند شهر بزرگ افغانستان نشانه های عملی از این گونه برنامه های در کشور دیده نشده است.

سروی ها ومصاحبه هاییکه روی همرفته همراه با جوانان اقشار مختلف کشور مخصوصآ در شهر پرتجمع کابل و برخی دیگری از ولایات پر نفوس که شامل ولایات ننگرهار، هرات بلخ و قندهار میباشند انجام شده، حاکی از آن است که برنامه های دولت جمهوری اسلامی افغانستان در راستای حمایت ازکار و استعداد های جوانان وهمچنان تقویت ظرفیت ها و مساعد گردانیدن کار، تعلیم، صحت، ورزش ومسائل حقوقی جوانان نهایت کند بوده و بنا بر موجودیت ناامنی ها،  فساد اداری، ارتشأ، اختلاس، لاقانونی ها و قاچاق بیسابقۀ مواد مخدربصورت کل بطی میباشد.

اکثریت جوانان با دادن پیام های مختلف دردها، شکایات، مشکلات و پیشنهادات شانرا چنین بر میشمرند:

1- بنا بر نبود فابریکه های تولیدی و صنعتی درکشور که قسمت اعظم آنها در اثر جنگها تخریب و منهدم گردیده ان به مشکلات فقر و بیکاری جوانان افزوده که بلاثر آن زندگی قابل ملاحظۀ جوانان افغان مورد تهدید بالقوه قرارداشته است که به روایت کارشناسان هر آن امید آن میرود که بنا بر موجودیت همچو مشکلات و معاضل بعید به نظر نمیرسد که زمینه های جلب و جذب جوانان به عنوان نیروی بشری صفوف دشمنان صلح و امنیت را تقویت نماید.

2- تعدادی از جوانان را بر این عقیده است که جوانان قابل ملاحظه وجود دارند که بنا بر مشکلات اقتصادی و نبود درآمد و عواید ماهوار ناگذیر هستند تا بمنظور بقای حیات خانوادۀ شان از دوام تعلیم و تحصیل باز مانند و با وصف نبود فابریکه ها و محلات مناسب کار، به کار های ثقیل ساختمانی در بدل مزد ناچیز رو آورند که رقم مصروفیت چنین جوانان به سطح کشور با وصف اینکه درشت بوده ولی تعداد کثیری نیز وجود داشتند و وجود دارند که غرض کار های فزیکی به کشور های همسایه نیز سرازیر گردیده اند.

3- در جهت دیگرچنانچه مشهود است بین اکثریت فارغ التحصیلان صنوف دوازدهم لیسه ها اعم از دختران و پسران یکسلسله ذهنیت هائی وجود دارد که تعداد زیادی از بورس های تحصیلی خارجی در قدم اول برای کسانی داده میشوند که از وابستگی های سیاسی، قومی، حزبی و ارتباطات با مقامات حکومتی و دولتی برخوردار باشند که چنین عملکرد های مقامات تعلیمی و تحصیلی کشورسبب ناراحتی های جوانان دانش آموز گردیده که در کنار سایر مشکلات یکی از جمله عوامل اساسی ایجاد فاصله ها بین جوانان و دولت  میباشد. 

4- در کنار رشد بیسابقۀ کشت و قاچاق مواد مخدر آنچه دیده میشود تعداد قابل ملاحظۀ از جوانان کشور ما که شامل اقشار مختلف میگردند بنا بر فقر و بیکاری مسلط در کشور به مواد کشندۀ مخدر که شامل هیروئین و چرس میباشد رو آورده اند. که در راستای جلوگیری از اعتیاد روزافزون جوانان به مواد مخدر یک استراتیژی علمی، مسلکی و انطباقی درازمدت ویا کوتامدت وقایوی و مجادلوی از جانب دولت وجود نداشته صرفآ میتوان گفت که بجز از موجودیت یکتعداد مراکز محدود معالجه و تداوی اعتیادان مواد مخدر که مهمترین آن نجات سنتر در شهر کابل میباشد آنهم که آنهم با کمبود و نبود بسترهای کافی، دوکتوران مسلکی و تجهیزات پیشرفتۀ طبی مواجه میباشد. که متآسفانه تا اکنون هیچ نوع طرح عملی و میکانیزم مجادلوی همچنان وقایوی در عرصه های مبارزه و جلوگیری از تولید، فروش و استعمال مواد کشندۀ مخدر مخصوصآ در شهر کابل وجود ندارد.

5- در موجودیت کمک های بشردوستانۀ بین المللی،  بحران شدید بیکاری، هنوز هم جوانان کشور مارا حتی به مرگ تهدید مینماید.

6- نبود فابریکه های تولیدی و صنعتی که در گذشته ها مانند فابریکه های نساجی، نختابی، قند، سمنت، پلاستیک سازی، بوت آهو، بافت و غیره،  بشمول کارخانجات جنگلک و کامبینات خانه سازی که ظرفیت جذب صدها هزار کارگر را در مرکز وولایات کشور داشتند به طور فعال وجود داشتند که متأسفانه در شرایط کنونی در موجودیت طرح ها و پالیسی های اقتصادی دولت وموجودیت صد ها کمپنی های خصوصی و سکتوری  که همراه با میلیونها دالر کمک های سرازیر شدۀ مجامع بین المللی از طریق ادارۀ حمایت از سرمایه گذاری، وزارت اقتصاد، وزارت معادن و صنایع خفیفه، وزارت کار و امور اجتماعی، وزارت امور مهاجرین، وزارت امور زنان و جوانان و وزارت تجارت همراه میباشند، همه و همه از کار افتاده و فلج میباشند که این هم یکی از عوامل و تهدید جدی علیۀ مردم مخصوصآ جوانان بیکار، نادار و فقیرجامعۀ افغانی میباشد.

7- جوانان مسلمان، مستعد و با احساس افغان که به امید زندگی، کار، تولید، ابتکار، خلاقیت، صلح ، امنیت، عدالت اجتماعی،  پیشرفت و شگوفائی کشور شان میاندیشند متوقع اند تا خداوند رحیم و مهربان بر کشور بلاکشیده و جنگزدۀ شان ترحم نموده و کشور شانرا از این همه مصائب و مشکلات نازل شده نجات دهد.

مطالب فوق عناوینیست که به شرح ذیل بدست تحلیل سپرده میشود:

از انجائیکه مبرهن است بلاثر تحمیل جنگهای خانمانسوز و تباه کن سه دهۀ اخیر افغانستان قسمت اعظم سرمایه های ملی و شاهرگ های مهم اقتصادی، صنعتی و تولیدی کشور تخریت، منهدم و یا مطلقآ از بین رفت که بنا بر همیمن عوامل کشور جنگزدۀ ما افغانستان از کاروان ترقی و تعالی دها سال عقب زده شده ومهمتر از همه جوانان این مرزبوم به عنوان یگانه نیروی بالندۀ کشور در جریان جنگها، برادرکشی ها ومداخلات خارجی ها مصائب زیادی را که شامل فقر، بیکاری، بیماری و بی تعلیمی میباشند متحمل گردیده اند که به صراحت میتوان گفت که نسل جوان کشور ما طئ سه دهه جنگ و وحشت نسبت به جوانان سایر کشور های جهان مخصوصآ نسبت به جوانان کشور های همسایه در عرصه های مختلف آموزش، پرورش، صحت و مشارکت های سالم در امور اجتماعی، سیاسی وفرهنگی محروم گردیده و یا سالیان متمادی عقب مانده اند.......